Psychoterapia interakcyjna jest terapią łączącą dwa opozycyjne nurty terapii ortodoksyjnej [psychoanalizy] i behawioralnej oraz terapii humanistycznej. Jest to podejście interdyscyplinarne działające w oparciu o przesłanie Sigmunta Freuda iż pewnego dnia nauka odkryje iż “płyny ustrojowe kierują naszymi działaniami” i przyjmujące że organizm jest holistyczny. Holistyczne podejście prosto ujmując gdy, mówimy o zdrowiu nie możemy brać pod uwagę tylko ciała, lub tylko ciała i psychiki, ale musimy brać pod uwagę całego człowieka – jako ciało, psychikę i duszę. Lub zgodnie z zaleceniem Światowej Organizacji Zdrowia z 1984 roku, ujmującej osobę pacjenta jako jedność ciała, duszy i ducha, które to stany niektóre nauki materialistyczne określają jako świadomość, podświadomość, nadświadomość.

Psychoterapia humanistyczna ma charakter niedyrektywny i koncentruje się na osobie, na jej aktualnym stanie, na teraźniejszości, czyli „tu i teraz”, a nie na przeszłości czy traumach z dzieciństwa, jak w podejściu psychoanalitycznym. Psychoterapeuta towarzyszy klientowi w jego indywidualnej pracy nad rozwojem potencjału osobistego i w procesie szukania odpowiedzi na nurtujące go pytania, które znajdują się w nim samym. Czołowym przedstawicielem terapii humanistycznej jest Carl Rogers.  zwracał uwagę na konieczność empatycznego wczuwania się w stan klienta i traktowania wszelkich treści jego świadomości jako faktycznie istniejących w jego subiektywnym świecie, nawet jeżeli w rzeczywistości wydają się nieprawdziwe i dziwaczne. Psychoterapia humanistyczna podkreśla, że człowiek jest z natury dobry, odznacza się specyficznie ludzkimi właściwościami, jest autonomicznym bytem, który zmaga się z losem, usiłując znaleźć swą tożsamość i miejsce w świecie. Terapeuta ma pomóc mu odkryć jednostkowy wymiar egzystencji, być facilitatorem, który ułatwia uwolnienie się od blokad uniemożliwiających samorozwój, wolność wyboru, samosterowność i tendencje do doskonalenia się.

Psychoterapia behawioralna została opracowana w oparciu o prawa uczenia się, zwłaszcza zasady warunkowania. Wywodzi się z behawioryzmu. Opiera się ona na technikach treningowych, takich jak np. trening relaksacji, wykorzystywany w systematycznej desensytyzacji (odwrażliwianiu) pomocnej w leczeniu fobii, czy trening asertywności. W psychoterapii behawioralnej wykorzystuje się także technikę Float REST, polegającą na ograniczeniu stymulacji środowiskowej. Psychoterapia behawioralna skupia się wyłącznie na zachowaniu człowieka, jako jego naturalnej reakcji na wpływy otoczenia. Ważne jest tu i teraz, natomiast nieistotne są wydarzenia z przeszłości. Pomoc w zmianie niepożądanego zachowania odbywa się bez analizy jego nieświadomych przyczyn, których istnienia behawioryzm nie uznaje. Terapeuta w tym rodzaju psychoterapii pełni funkcję aktywną i dyrektywną – wyjaśnia, proponuje, doradza, wspiera, motywuje i wyznacza zadania. Pacjent natomiast jest kimś w rodzaju ucznia – oczekuje się od niego przede wszystkim gotowości do aktywnych zmian.

Terapia ortodoksyjna oparta na założeniach teorii psychoanalizy zakłada, że podstawową przyczyną powstania objawów nerwicowych jest nieświadome wspomnienie, z którym wiążą się silne emocje, powstałe w sytuacji traumatycznej . Świadome “ja” nie pozwala na zaakceptowanie tego wspomnienia i odpowiednie odreagowanie emocji z nim związanych. W efekcie tego stanu rzeczy emocje te muszą szukać innej drogi ujścia. Tą drogą okazują się być objawy neurotyczne. Zatem celem psychoanalizy jako metody terapeutycznej jest przywrócenie do świadomości tych wspomnień.

Nowatorskim założeniem metody interakcyjnej było, że  to na co uwagę zwracają terapeuci w nurcie humanistycznym czyli na czynniki typowo ludzkie, jak: ambicja, wolna wola, twórczość, chęć rozwoju osobistego, poczucie sensu życia czy autonomia. Że czynniki te powstały w odniesieniu do nieświadomych instynktów i popędów danego osobnika to na co uwagę zwracają behawioryści i terapeuci ortodoksyjni. Wartości ambicja, opiekuńczość i inne  są stale determinowane przez te nieświadome i podkorowe stany osobowości jak instynkt i popęd. Zachowanie człowieka jest więc zależne od jego systemu wartości,  a zarazem jest ono zależne od popędów i instynktów.  Terapia wymaga więc holistycznego podjęcia obejmującego zarówno część korową mózgu jak i część podkorową . Nieodzowne jest też w terapii uwzględnienie duszy nawet tej ateistycznej.

Podstawowe założenia terapia interakcyjnej to:

Każdy człowiek bez względu na jego wiek, rasę i poziom inteligencji podlega wpływom zarówno sfery korowej
i podkorowej.
Wychowanie i indywidualna apercepcja ma wpływ na to w jakim stopniu stany korowe kontrolują podkorowe oraz jakie
są pomiędzy nimi interakcje.
Psychoterapia interakcji jest metodą holistyczną obejmującą diagnozą i wpływem  sferę Instynktów,  popędów, emocji,  uczuć, potrzeb i uczuć transcendentalnych.